او را از آن جهت كه شايستهء عبادت است بپرستى ، و در محضر مناجات با او همانند سعادتمندان وارد شوى . و اگر نماز ، نماز واجب و ادا باشد ، نيّت مىكنى كه اين عبادت را به جهت وجوبش به صورت ادا بجا مىآورم ، و اگر قضا باشد ، قصد مىكنى كه آن را به صورت قضا بجا مىآورم ، و چه ادا باشد و چه قضا ، نيّت مىكنى كه آن را براى عبادت و پرستش خداوند - جلّ جلاله - انجام مىدهم . 2 - تكبيرة الاحرام شايسته است هنگام گفتن « اللَّه اكبر » آن را به عنوان معاملهء با خداوند - جلّ جلاله و قصد عبادت بگويى ، نه با حال غفلت و بر طبق عادت . و ديگر اينكه در گفتن آن صادق باشى . در بارهء معناى « اللَّه اكبر » در روايت آمده كه مردى در محضر امام صادق عليه السّلام گفت : اللَّه اكبر ، حضرت فرمود : « خداوند از چه چيز بزرگتر است ؟ » آن مرد گفت : از هر چيز . امام صادق عليه السّلام فرمود : « خدا را محدود نمودى . » آن مرد گفت : چگونه بگويم ؟ حضرت فرمود : « بگو خداوند بزرگتر از آن است كه توصيف شود . » علّت اينكه حضرت عليه السّلام فرمود : « خدا را محدود نمودى » ، آن است كه وقتى خداوند - جلّ جلاله - با اشياء مقايسه شود ، با توجّه به اينكه همهء اشياء غير او محدث و پديد آمده هستند ، و هر پديد آمده‌اى محدود است ، مسلّما هر كس اين اعتقاد را داشته باشد و خداوند را در رديف آنها و بزرگتر از آنها بداند ، خداوند - جلّ جلاله - را محدود شمرده است . و علّت اينكه حضرت عليه السّلام فرمود : « خداوند بزرگتر از آن است كه توصيف شود . » آن است كه على التّحقيق صفات خداوند - جلّ جلاله - بر او احاطه ندارند ، بلكه تنها به خاطر ضيق عبارت نزد اهل توفيق و تصديق ، خداوند - جلّ جلاله - و رسولش عليه السّلام الفاظى را پيرامون توصيف جلال الهى به اندازهء قصور [ يا : تصوّر ] دانش بندگان به آنان آموخته‌اند تا هنگامى كه مىخواهند خدا را توصيف كنند بر زبان جارى سازند .